Məqalə
İnsan təbiəti etibarilə qeyri-müəyyənliyi sevmir. Qarşımıza problem çıxan kimi onu aradan qaldırmağa, vəziyyəti nəzarət altına almağa və mümkün qədər tez nəticə əldə etməyə çalışırıq. Çünki həll yolu tapmaq bizə rahatlıq verir. Hərəkət etdiyimizi hiss edirik, özümüzü faydalı görürük və qeyri-müəyyənliyin yaratdığı daxili gərginlikdən uzaqlaşırıq.
Bəzən problemi həll etmək istəyimiz onun nə olduğunu anlamaq qabiliyyətimizi zəiflədir.
Biz problemi anlamaq əvəzinə onun ilk görünən əlamətinə reaksiya veririk. Səbəbi müəyyənləşdirmədən tədbir görür, nəticəni anlamadan qərar veririk. Bir müddət sonra eyni problem başqa formada qarşımıza çıxır. Biz isə yenidən həll axtarmağa başlayırıq.
Problemlərin uzun müddət davam etməsinin səbəbi onların çətin olması deyil, bizim onları yanlış yerdə axtarmağımızdır.
Təsəvvür edək ki, bir komandada işlər gecikir. Rəhbər ilk növbədə əməkdaşların məhsuldarlığını artırmağa çalışır: daha çox hesabat tələb edir, əlavə görüşlər keçirir, son tarixlər müəyyənləşdirir, motivasiya verməyə çalışır.
İlk baxışdan bu qərarlar məntiqli görünür. Lakin işlərin gecikməsinin səbəbi əməkdaşların zəif işləməsi deyil, tələblərin qeyri-müəyyənliyi, qərarların gec verilməsi və ya prosesdəki lazımsız mərhələlərdirsə, görülən tədbirlər problemi həll etməyəcək. Əksinə, mövcud yükü daha da artıracaq.
Bu halda rəhbər problemi həll etməyə çalışır, halbuki əslində problemin özünü yaradan mexanizmi gücləndirir.
Eyni hadisə şəxsi münasibətlərdə də baş verir. İnsan qarşı tərəfin davranışından narahat olur və onun davranışını dəyişdirməyə çalışır. Halbuki narahatlığın kökündə ifadə olunmamış gözləntilər, etimad çatışmazlığı və ya tərəflərin bir-birini yanlış anlaması dayana bilər.
Beləliklə, biz çox vaxt problemin özünə deyil, onun bizdə yaratdığı narahatlığa müdaxilə edirik. Əlaməti aradan qaldırmaqla səbəbi aradan qaldırmaq eyni şey deyil.
İnsan beyninin qeyri-müəyyənlik qarşısında sürətli nəticələr çıxarmağa meyilli olması qərarverməyə təsir edir. Əvvəlki təcrübəmizə əsaslanır, tanış izahları seçir və mövcud qənaətimizi təsdiqləyən məlumatlara daha çox diqqət yetiririk.
Psixologiyada buna təsdiqləmə qərəzi deyilir. İnsan öz inancını dəstəkləyən məlumatları daha asan qəbul edə, ona zidd məlumatları isə nəzərdən qaçıra bilər.
Məsələn, rəhbər əməkdaşının məsuliyyətsiz olduğunu düşünürsə, gecikən hər tapşırığı bu fikrin sübutu kimi görə bilər. Amma tapşırıqların niyə gecikdiyini, hansı resursların çatışmadığını və rəhbərin öz qərarlarının prosesə necə təsir etdiyini araşdırmaya bilər.
Burada təhlükə yalnız yanlış nəticəyə gəlmək deyil. Təhlükə ondadır ki, insan öz nəticəsini artıq həqiqət hesab etməyə başlayır. Bir qənaət nə qədər inandırıcı səslənsə də, bu, onun doğru olduğu demək deyil. Bəzən intellektual yetkinlik daha sürətli düşünməkdə deyil, ilk düşüncəmizə şübhə ilə yanaşmaqda üzə çıxır. Özümüzə bu sualı vermək vacibdir: Mən həqiqətən baş verənləri anlamağa çalışıram, yoxsa artıq inandığım fikrə sübut axtarıram?
Problemin keyfiyyəti haqqında düşünməyin ən yaxşı yollarından biri verdiyimiz sualları dəyişdirməkdir. “İşlər niyə gecikir?” sualı bizi səbəbləri araşdırmağa yönəldə bilər.
“Kim işini düzgün görmür?” sualı isə bizi günahkar axtarmağa aparır. “İnsanlar niyə dəyişikliklərə müqavimət göstərir?” sualının arxasında başqa bir ehtimal da ola bilər: bəlkə də dəyişiklik onların real ehtiyaclarını nəzərə almır. “Komanda niyə təşəbbüs göstərmir?” sualını belə də qura bilərik: burada təşəbbüs göstərən insanlara nə baş verir? Onların fikirləri dinlənilirmi? Səhv etmək imkanları varmı? Qərarvermə səlahiyyətləri məsuliyyətləri ilə uyğun gəlirmi?
Bu sualların hər biri düşüncənin istiqamətini dəyişir. Birincilər diqqəti insanın üzərinə yönəldə bilər, ikincilər isə insanla onu əhatə edən sistem arasındakı münasibəti araşdırır.Bu, fərdi məsuliyyəti inkar etmək deyil. Sadəcə, davranışı qiymətləndirməzdən əvvəl onun hansı şəraitdə yarandığını anlamaqdır. Çünki insanın davranışı haqqında hökm vermək çox vaxt asandır. Həmin davranışı yaradan şərtləri görmək isə daha çox diqqət və intellektual dürüstlük tələb edir.
Cavab vermək yox, düşüncəyə istiqamət vermək lazımdır.
Liderlik haqqında danışarkən adətən qərarvermə, qətiyyət, məsuliyyət və nəticələr ön plana çıxır. Bunlar vacibdir. Lakin liderliyin daha az görünən bir tərəfi də var: hamının həll axtardığı anda problemi yenidən müəyyənləşdirmək cəsarəti.
Komanda təzyiq altındadırsa, hər kəs dərhal tədbir görmək istəyəcək. Rəhbərin də fəaliyyətsiz görünmək qorxusu yarana bilər. Bu zaman tez qərar vermək bacarıq kimi görünür, dayanıb düşünmək isə tərəddüd kimi qəbul edilə bilər. Halbuki bəzi vəziyyətlərdə ən məsuliyyətli qərar dərhal qərar verməməkdir. Bu, qərarsızlıq demək deyil. Bu, qərarın hansı problemə cavab verdiyini aydınlaşdırmaqdır.
Lider yalnız “Nə etməliyik?” sualını vermir. O, “Biz hansı problemi həll etməyə çalışırıq?”, “Bu problemin mövcudluğunu hansı faktlar təsdiqləyir?” və “Təklif etdiyimiz həll hansı yeni problemləri yarada bilər?” suallarını da verir. Belə liderin üstünlüyü bütün cavabları bilməsində deyil. O, komandanın yanlış sual ətrafında nə qədər səmərəli işləyə biləcəyini anlayır.
Çünki sürətlə hərəkət edən komanda bəzən heç hərəkət etməyən komandadan daha çox resurs itirir.
I sual: Nə baş verir?
Müşahidə etdiyimiz faktları şəxsi şərhlərdən ayıraq. “Komanda məsuliyyətsizdir” nəticədir; “son bir ayda tapşırıqların əksəriyyəti razılaşdırılmış tarixdən gec tamamlanıb” isə yoxlanıla bilən müşahidədir.
II sual: Niyə baş verir?
İlk izahla kifayətlənməyək. Mümkün səbəbləri araşdıraq, alternativ izahları yoxlayaq və ehtimalları faktlardan ayıraq. Lazım gəldikdə problemin kök səbəbini tapmaq üçün “Niyə?” sualını bir neçə dəfə təkrarlayaq. Lakin bütün problemlərin tək bir səbəbi olmadığını da unutmayaq.
III sual: Əslində nəyi dəyişmək istəyirik?
Bəzən məqsədimiz problemi aradan qaldırmaq deyil, onun yaratdığı narahatlığı azaltmaq olur. Halbuki həqiqi məqsəd daha az xəta, daha sürətli xidmət, daha sağlam münasibət və ya daha keyfiyyətli qərarvermə ola bilər.
IV sual: Təklif etdiyimiz həll problemi həqiqətən aradan qaldıracaqmı?
Həllin nəticəsini necə ölçəcəyimizi əvvəlcədən müəyyənləşdirək. Mümkündürsə, kiçik miqyasda sınaqdan keçirək. Əgər eyni problem təkrar yaranırsa, həllimizi deyil, problem haqqında ilkin fərziyyəmizi də yenidən nəzərdən keçirək. Bu yanaşma bizi yalnız reaksiya verən insandan öyrənən və sistemi təkmilləşdirən insana çevirir.
Başqasının səhv düşündüyünü görmək nisbətən asandır. Özümüzün yanlış sual verdiyimizi qəbul etmək isə daha çətindir. Çünki problem haqqında qurduğumuz izah bəzən şəxsiyyətimizin bir hissəsinə çevrilir. Bir qərarı müdafiə etmişiksə, onu dəyişmək zəiflik kimi görünə bilər. Bir insan haqqında qənaətə gəlmişiksə, əks sübutları qəbul etmək öz mühakiməmizi sorğulamaq deməkdir. Məhz burada liderliyin psixoloji dərinliyi ortaya çıxır.
Lider öz nüfuzunu hər zaman haqlı görünmək üzərində quranda təşkilat onun səhvlərini gizlətməyə başlayır. İnsanlar həqiqəti söyləməkdənsə, eşidilməsi arzu olunan cavabları verməyə üstünlük verirlər. Nəticədə rəhbər daha çox məlumat əldə etdiyini düşünsə də, əslində reallıqdan uzaqlaşır.
Əksinə, fərqli fikirlərin səsləndirilməsinə imkan verən lider daha sağlam qərarvermə mühiti yaradır. Çünki o, öz mövqeyini qorumaqla problemin həllini bir-birindən ayıra bilir. Bəzən ən güclü liderlik cümləsi “Mən bilirəm” deyil, “Bəlkə də problemi yanlış müəyyənləşdirmişik” olur. Bu cümlə nüfuzu zəiflətmir. Əgər səmimi şəkildə deyilib ardınca real araşdırma gəlirsə, etimadı gücləndirir.
Həyatda, biznesdə və insan münasibətlərində problemlər qaçılmazdır. Lakin hər problem bizdən dərhal hərəkət etməyi tələb etmir. Bəziləri əvvəlcə diqqətlə müşahidə edilməli, bəziləri mövcud qənaətlərimizə şübhə ilə yanaşmağı, bəziləri isə bütöv sistemi yenidən nəzərdən keçirməyi tələb edir.
Düşünürəm ki, intellektual güc yalnız mürəkkəb problemlərə həll tapmaq bacarığında deyil. O, həm də qarşımızdakı məsələnin əslində nə olduğunu müəyyənləşdirmək bacarığında gizlənir. Çünki düzgün həll yanlış müəyyənləşdirilmiş problemi xilas etmir. Sadəcə, bizi başqa bir istiqamətdə daha sürətlə hərəkət etdirir. Bəlkə də buna görə bəzən irəli getmək üçün daha çox işləməyə yox, dayanıb daha düzgün baxmağa ehtiyacımız var.
Özümüzə verməli olduğumuz əsas sual budur: Biz həqiqətən problemi həll edirik, yoxsa sadəcə onun yaratdığı narahatlığı aradan qaldırmağa çalışırıq?
